Businessmodel muziekindustrie verandert op termijn, dat staat vast!

Universe of Music

De muziekindustrie weet het niet meer. Zowel het bestrijden van piraterij als het reageren op teruglopende verkoop van muziekalbums krijgt hoge prioriteit. Distributie van muziek is niet langer exclusief in handen van platenmaatschappijen en tegelijkertijd is het aanbod voor consumenten oneindig veel groter geworden. Talent wordt niet langer gemaakt in de studio, maar vindt het podium op andere manieren.

De prijs van muziek verschuift op termijn naar bijna nul. Via social media ontstaan er directe relaties tussen artiesten en luisteraars. De meeste inkomsten genereren artiesten al een tijd niet meer met hun CD‘s of downloads. Die verdienen zij met het geven van de bijbehorende optredens. Muziek wordt daarmee meer een beleving of vehikel dan een fysiek product. Distributie tussen luisteraars onderling is gemeengoed en de schaarste verplaatst zich van aanbod naar aandacht.

Fragmentatie van alle rechten draagt niet bij aan vernieuwing van het businessmodel. Vernieuwen lukt niet als onvoldoende pijn wordt gevoeld. En de muziekindustrie heeft deze pijn met haar grote reserves en hoge marges lang weten te onderdrukken, maar zal zich zo langzamerhand echt moeten afvragen of de weg die ze nog bewandelen wel de juiste is. Het businessmodel verandert op termijn, dat staat vast.

Wat is het nieuwe businessmodel voor de muziekindustrie? Graag start ik langs deze weg een open brainstorm, discussie of forum op om hier achter te komen.

Elke bijdrage is welkom. Wie durft? Doe hier jouw suggestie of bijdrage aan de brainstorm, de discussie of het forum.

Enhanced by Zemanta

Artiest 2.0: is er licht aan het einde van de tunnel? (deel 3)

Twee weken geleden heb ik bij Dance-Tunes nieuwe business-modellen mogen presenteren die Medio 2010 zullen worden uitgerold. Wat mij betreft is dit dan ook deel 3 van de reeks Artiest 2.0: is er licht aan het einde van de tunnel. Dit laatste deel is bestemd voor de platenmaatschappijen en auteursrechten-organisaties. Als de muziekindustrie wil overleven dan dient men zich open te stellen voor nieuwe business-modellen en dient men zich niet krampachtig vast te houden aan het ‘pay-per-copy’ model.

Lees hier de gehele column

Artiest 2.0: is er licht aan het einde van de tunnel? (deel 2)

Op dit moment zie ik allerlei artiesten en DJ’s die al wat jaren meelopen in de Dance worstelen met de vraag hoe het nu verder moet in de toekomst met hun muziek. Ze verdienen immers niets of nauwelijks meer wat als er uberhaupt nog vinyl wordt uitgebracht en hun back-catalogus van Dans-vloer hits loopt ook niet.

Daarnaast hebben ze in het verleden vaak overeenkomsten met diverse platenmaatschappijen voor de back-catalogus die hun repertoire vaak ook op de plank laten verstoffen. Wellicht zetten ze de catalogus nog in de downloadwinkels waar het ook niet verkoopt. Er wordt immers geen aandacht aan geschonken door de betreffende platenmaatschappijen doordat deze zich bezighouden met nieuw repertoire en de waan van de dag.

Lees hier de gehele column: Artiest 2.0 – is er licht aan het einde van de tunnel? (deel 2)

‘Vroeger was de Dance-industrie blij met 5 a 6 Eurocent …’

Enige tijd geleden had ik een moment dat ik met weemoed terug dacht aan de tijd dat we bij ID&T nog volop compilaties maakten. Zo begin jaren negentig tot eind jaren negentig/begin tweeduizend. In die tijd waren we heel druk bezig met het vergaren van non-exclusieve licenties. De kalender stond bij wijze van spreken voller met compilatie releases dan met single- of album- releases in een jaar. Keer op keer werden er bij ID&T nieuwe compilatie-concepten gecreeerd en weer vol gezet met de laatste dansvloer deuntjes.

Lees verder